Maandelijks archief: februari 2009

Airco

The air that cools your home, heats up the world.

Credits:
Advertising Agency: Prolam Y&R, Santiago, Chile
Executive Creative Director: Tony Sarroca
Creative Director / Copywriter: Alvaro Becker
Photographer: Felipe Hernandez
Art Directors: Fabrizio Capraro, Renzo Vaccaro

Dixie Chicks


Gepubliceerd op het weblog Amazing PR van Ronald van der Aart en met toestemming doorgeplaatst:

Crisiscommunicatie rond Dixie Chicks lijkt weinig doordacht

Verkeerde ik toch in de veronderstelling dat ik het nieuws in de wereld redelijk volgde. Wel, niet dus. Blijkt er de afgelopen jaren een bizarre rel te hebben gespeeld rond de Amerikaanse countryband Dixie Chicks. Dat werd duidelijk in Het Uur van de Wolf gisterenavond laat. Een sterke tv-documentaire over freedom of speech, patriotisme, de kracht van het internet, crisiscommunicatie en drie indrukwekkende vrouwen.

Kern van het verhaal: leadzangeres Nathalie Maines roept in 2003 kort voor de invasie in Irak op een podium in London tussen twee nummers dat ze zich ervoor schaamt dat de president van de Verenigde Staten uit Texas komt. Dit loslippigheidje (want heel veel meer is het op dat moment niet) reist via de internationale persbureaus binnen de korste keren de Atlantische ocean over. Een rel is geboren. De geest is uit de fles.

Provocerend
De countryband worden binnen no time geboycot door alle lokale country-stations in het zuiden van de VS. Het vermoeden is dat daar wel enige centrale coördinatie achter zit van een rechtsradicale internetbeweging. De radiostations worden bedreigd: ze zullen reclameinkomsten mislopen als ze de Dixie Chicks blijven draaien. Na enig nadenken houdt de band gelukkig de rug recht, ondanks dat het ze airtime en miljoenen dollars aan inkomsten kost. Van enige doordachte crisiscommunicatiestrategie lijkt echter geen sprake, ook niet als toursponsor Lipton een adviseur inhuurt om de schade te beperken. Ook de eigen PR-adviseur kan niet voorkomen dat de bandleden een provocerende coverfoto voor Entertainment Weekly laten schieten. Een serieuze doodsbedreiging aan het adres van Maines volgt later.

Not ready to make nice
Het tij keert als de oorlog in Irak fundament blijkt te missen en de populariteit van Bush afneemt. In 2006 komt de band met een nieuwe CD en een song die alles zegt: ‘Not ready to make nice’. In 2007 volgen vijf welverdiende Grammy’s. Freedom of speech zoals freedom of speech is bedoeld. Respect …

Brand Circle of Trust

Een artikel op MarketingDaily “The Personal CPM: Quirky Idea or Future Marketing Reality? houdt me bezig.
Jamie Tedford filosofeert verder op het idee van Charlene Li dat adverteerders op zoek zullen gaan naar persoonlijke sociale netwerkprofielen met grotere netwerken en invloed. Tedford stelt terecht dat dit geen nieuw onderwerp. Hij refereert aan de initiatieven van WOMMA om beinvloeders (of mavens of buzzers of influentials of evangelists of alphas of sneezers) in kaart te brengen en af te rekenen per conversatie. CPC, cost per conversation.

Volgens mij wordt hier de klassieke fout gemaakt dat er geen eenduidige opinieleider is. Two-stepflow of Zwei Stufen is een veel bediscussieerd, maar gek genoeg, weinig onderzocht thema in de communicatiewetenschap. Katz en Lazarsfeld toonden aan in de jaren vijftig dat er geen ‘generalized opinion leader’ is maar dat elk gebied zijn eigen leiderscorps heeft.

Met de komst van sociale media is het onvermijdelijk dat adverteerders en mediabureaus ook ‘de mensch’ als medium gaan benaderen. Als je niet kijkt naar ‘invloed’, ‘omvang van netwerk’ of ‘overtuigingskracht’ dan is buzzmarketing of online WOM weinig waard. Bovengenoemd artikel noemt BzzAgent: “assembling legions of hand-raising, would-be evangelists to try stuff, talk about the stuff that they like, and report on the conversations”. Ofwel: een adverteerder vraagt aan een groep consumenten om een product eerder te testen. Soms zijn die personen geselecteerd op ‘interessegebied’, maar om te claimen dat het invloedrijke individuen zijn, gaat te ver.

Als de benadering top down blijft, lijkt het me ingewikkeld zo niet onmogelijk om influencers te institutionaliseren. Het netwerk is in kaart te brengen met statistieken. Een blik op mijn Hyves vrienden of LinkedIn relaties lijkt een start.
Het zegt echter niets over mijn mate van invloed en ook niet op welk terrein. Om dit in kaart te brengen is een bottom up onderzoek logischer. De hoogste validiteit van onderzoek zal de sociometrische methode zijn zoals Rogers stelt in de klassieker Diffusion of Innovations. Vraag aan een leden van een de doelgroep naar wie ze gaan voor advies/informatie. De analyse van deze data is complex en je hebt een relatief groot aantal repsondenten nodig op een kleine groep “opinieleiders” te identificeren.

De term “Brand Circle of Trust” noemde ik dit vorig jaar in het artikel PR van de Straat in vakblad Communicate. Dit bedoelde ik.

Journalistje pesten

Een klein maandje geleden postte collega AJ Thijssen op Molblog de top 10 PR-blunders. Via LinkedIn kwam ik op een ander lijstje: 10 things ‘PR people’ do that annoy editors, uit de – let op – Jamaica Observer. Dit lijstje is samengesteld door een informeel onderzoekje onder journalisten.

1. Een slecht geschreven persbericht
2. Nabellen om te kijken of de journalist “er iets mee gaat doen”
3. Vooraf aan een interview een uitgewerkte vragenlijst opvragen
4. Een en hetzelfde persbericht faxen/mailen (etc) naar alle verschillende redacties van een medium
5. Geen commentaar of ‘niet-thuis geven’ bij slecht nieuws
6. Een journalist wijzen op de advertentiebudgetten die geinvesteerd worden bij zijn medium
7. Te laat / later dan afgesproken starten met een persevenement
8. Cadeautje sturen na een mooi artikel
9. Duidelijk maken dat er eten & drinken is op het persevenement
10. Jezelf (PR-man/vrouw) centraal stellen

Nummers 1 tot en met 6 zag ik ook terug in het artikel of in de reacties van de MolBlog lezers, dus zo ver liggen de blunders van de aanbodzijde en de irritaties van de vraagkant niet uit elkaar. (Van 10 weet ik dat dat de grootste persoonlijke ergernis is van AJ). Nummers 7 en 8 spreken voor zich maar waarom “communicatie over catering” een top 10 plaats verdiend is mij een raadsel, “Journalists are not the best paid professionals, but trying to seduce them with the promise that they will be fed is a big turn-off!”

Vitrue 2008

Vitrue, ook de samenstellers van de Social Media Index, brachten een paar dagen geleden een ranglijst uit met de meest social brand van 2008. Het bedrijf analyseert dagelijks online conversaties op blogs, microblogs, video- en foto-deelsites. Echter voor hun ranking, waarvan hieronder de top 5, gebruiken ze slechts het gemiddelde van de december discussies…. Hopelijk volgend jaar een beter beeld over het hele jaar…
Een andere die opviel was dat Google en Facebook niet genoemd worden in de top 100. Het antwoord van Virtue inde comments: “Some powerhouse technology brands were omitted from the list as they provide the backbone of many social networks. While Google, Facebook and others are top brands, The Vitrue 100 is measuring companies that are using social technology, not those who are the technology.”. Dussss.

1. iPhone
2. CNN
3. Apple
4. Disney
5. Xbox

Meer info ook in Advertising Age.